Sen Olduğun İçin

Dudakları dolgunlaştırmak için yapılan estetik çılgınlığı, dilleri sükutlaştırmak için yapılan bir manevi çılgınlığa dönüşse mesela nasıl olurdu acaba.. Bedenimize yaptığımız yatırımı ruhumuza yapıyor muyuz? Kaldı mı artık ajda pekkanın şarkısında söylediği gibi “yüzündeki çizgilerle, saçındaki beyazlarla benim için eskisinden daha güzelsin” diyebilen insanlar.. Sevgiler bedenin ötesine geçemiyor mu? Saçındaki akların yaşanmışlığına, anlamına, ruhuna kör mü? Yüzdeki çizgilerin çirkin olduğunu size kim söyledi? Nuri pakdilin bi sözü de düştü aklıma şimdi: “çok iz olmalı alnımızda ona dair. Hiç iz yok şimdiki insan alnında. Bir tahta gibi dğmdüz. Dağlarda o izi görüyorumda insanlarda göremiyorum.” Neden yaşı almış kişiler özellikle, hep yaşından dert yanar? O yaş sana neler kattı, neler yaşadında genişledin, büyüdün ruhunda, bakışında.. Neden illaki genç.. Gençlik güzel şey tabiki ama onun kendisine göre bir güzelliği var yaş almışlığın kendine göre. Neden görünmeyeni yok sayıyoruz, neden ruhu yok sayıyoruz.. Arkadaşlar bedenende tek tipleşmeye doğru gidiyoruz yapılan estetik uygylamalarıyla. Herkes kendi olarak güzel, kendiniz olduğumuz için güzeliz. Ah aklıma ne geldi, oğlum daha 8 yaşlarında bana demiştiki “anne mevlana seni sen olduğun için sever” Bu bilgece sözün o yaşlarda çocuğun ağzından dökülmesi karşısında irkilmiştim. “Seni sen olduğun için sever anne” sen sen ol, ben ben olayım, kendimiz olalım, en büyük güzellik ruhumuzun derinlerinde, keşfe çıkalım ve onu bulalım, birazda ruhumuza yatırım yapalım.