Mutluluğa Eklenen Acı Şekeri

Bir mutluluk nasıl acıdan beslenebilir? Anlaşılır olmadı sanki bu cümlem, başka bir şekilde deneyeyim. Kişiyi huzurlu, mutlu kılan şey, kalbindeki kıpırtılar, ferahlık hissi, yaşama sevinci evet sevinci bu doğru kelime, peki tüm bu olumlu duygular varolabilmek için neden acıya ihtiyaç duyar, neden bu olumlu duyguların suyu acıdır. Çok ilginç değil mi bu durum? Mutluyum çünkü acı çekiyorum, gülüyorum çünkü ağlıyorum. Bazen sebep hangısıydı sonuç hangisi onu bile karıştırabiliriz. Eğer gülüyorsak ağlamışızdırda hatta gülerken kalbimiz yan odada ağlıyordur. Eğerki üstün körü yaşamıyorsak hayatı. Anlık mutluluklara varlığımızı hediye etmemişsek. Bu da sık rastlanan birşey değil mi? O an yaşanırken istediği kadar boş, istediği kadar maskeli, istediği kadar kişiliğinden düşüncelerinden duygularından uzak olsun ama lay lay lom hop eğlence aşağı hop gülücük yukarı yaşansın o an. Anlamı neden kaybettik? Anlamı nerde kaybettık? Anlamı ne zaman kaybettık? Ben artık sahte kahkahalar, sahte gülücükler istemiyorum. Bana istersen en ağlak halinle gel ama sahici gel evet sahici gel. Bana sahici ol. Mezarlıkta gördüğüm daha sonradan necip fazın şiiri olduğunu öğrendiğim o dize aklıma geldi “yalancı şehrin ortasında sahici belde” mezarlıklar sahici olduğu için mi insanlar pek az ziyaret eder? Ben öldüğümde diye başlayacaktimki o güzel türküdeki o güzel sözü anımsadım.  “ arar bulur muydun beni, sahipsiz mezar olsaydım” sahi bunu hepimizin kendisine sorması lazım. Sahipsiz mezar olsaydım beni aramak isteyecek dahası bulacak, bulabilmenin o muthiş çabasını gösterecek, bizi böylesine saf duygularla sevebilecek, ruhumuzu bu denli ruhunda hissedebilecek insanlar var mı hayatımızda? Eğer varsa lütfen kaybetmeyelim onları, değerlerini hissettirelim onlara, üzmeyelim, kırmayalım, sevgimizi gösterelim, onlara iyi hissettirelim. Bu kadarını neden yapamıyoruz bilmiyorum. Bazen hataylada üzebiliyoruz onları, insanız olabılır ama bu noktada gönül alma, telafi etme konusunda elımızden gelen tüm çabayı göstermeliyiz. Pişmanlığımız çabamız olmalı.