Diriliş

“Düzenim bozulur, hayatım alt ust olur diye endişe etme. Nereden biliyorsun hayatın altının üstünden daha iyi olmayacağını” demiş Şemsi Tebrizi.. Tahminlerimize, hayat hakkındaki ön görülerimize sıkı sıkıya bağlanıyoruz. Şöyle yaparsam böyle olur, böyle yapmayayım hayatım karışmasın. Hayatın karışması.. İşlerin sarpa sarması.. Uzaklaşarak koşuyoruz değil mi.. Düzenin dağılması..Ki o düzeni kurmak için belki ne çabalar sarfettin.. Ve şimdi bu kurululuğu terketmeki stemiyorsun.. Bir yıkım yaşamak istemiyorsun..Varolan her şeyın sona ermesi seni korkutuyor..Hersey dağılacak öyle mi.. Korkutucu mu.. Çaresizlik mi görünüyor ufukta.. Peki ya içinde yaşadığın girdaplarla da olsa yeter ki varolan şey yıkılmasın ben böyle yaşamaya razıyım mı diyorsun.. Neden bir şans vermiyorsun kendine.. Neden bir yol açmıyorsun.. Birçok şey senin çabanla eşdeğer işliyor farkında mısın.. Çaban olmadığı sürece girdaplara mahkum olduğunu düşünemessin.. Sana çizilen çitlerinde ötesinde bir hayat var.. Emin ol karar verirsen o çitlerin ötesine yürüyebilirsin.. Yürüyemedin mi yürümeye bir adım atabilirsin.. O bir adım senin çabandır.. O bir adım senin içinde bin adım yol katetmene sebep olur belki ne biliyorsun.. Sen yeter ki önce farket.. Farket ve ne istediğini sor kendine, neden istediğini.. Karar ver ve adımını at.. Karar süreci sancılıdır, ilk adım çok daha sancılıdır. Ama bu sancılar, içindeki köklenmiş irinleri temizleyecek. Sana yeni doğumlar kazandıracak..korkuyor musun, korktukça Yaradana sığın, o seni rahmetiyle kuşatacaktır Hem bak, belki biraz ilerde seni daha güzellikler bekliyor. Biraz ilerde, zamanla, çabayla kuracağın yeni hayat, daha çok hayallerin ideallerin üstüne, daha çok seni sen yapan özellikler üstüne, daha çok Allah ın sevgisini kazanabilmen üzere kurulu bir düzen olacak. Neden olmasın. Bu sefer daha olgunsun artık. Hadi, tüm taşları kendin koy, çamurunu kendi ellerinle sür, hadi kendin inşa et, gönlünden ne geçiyorsa o çerçevede inşa et, hiç kimseyi karıştırmadan salt kendi düşüncelerinle ve duygularınla kendin inşa et. Düşünsene senden bir şey çıkacak ortaya. Bu hayatta senin değil mi, eninde sonunda yalnız değil miyiz, yalnız ölmeyecek miyiz, yaradana hesabımızı yalnız vermeyecek miyiz, hadi inşa et. Tabi ki kayıpların olacak, olmayacak demiyorum, belki eski konforunda olan şeyleri bu yeni inşanda bulamayacaksın ama unutma ki yeni inşanda da eskiden olmayan nice güzelliklere sahip olabilirsin ve içinden atmak istediğin irinlerden kurtulabilirsin. Hayat devam ediyor, hayat devam ettiği sürece umut var. Hiçbir yere, hiçbir kimseye hapsolmak zorunda değilsin. Bırak dışardakiler seni nasıl görmek istiyorsa öyle görsün, sen içinde kendini, hayatı ve Allah ı nasıl gördüğüne bak. Hayatı onların algılarıyla yaşama, hayatı kendi algılarınla yaşa. Diğer dünyada onlar beni saptırdı dediğin zaman onlar senin yanında olmayacak. Bak, hayatta birçok şey mümkün, onu öncelikle insan düşüncesi mümkün ya da imkansız kılar, önce düşüncelerini zincirlerinden arındır. Biliyorum, bunları yap demekle olmuyor işte o yüzden ilk önce kendi içinde bir yolculuğa çık, kendini dinle, iç sesine kulak ver, ilahi sesi duy, adım adım ilerle, yürümekten asla vazgecme, bakalım yol seni nereye götürecek, bugün olmadı mı yarın, yarın olmadı mı diğer gün, yine mi olmadı bir başka gün.. Yaşadığın sürece vazgeçme, çünkü yaşadığın sürece umut var demektir. Hadi, yürü..